راه ثابت و پذيرفته مىشود : 1 - ادعاى نبوّت 2 - صلاحيت داشتن براى نبوت 3 - معجزه داشتن . اول : ادعاى نبوّت بر احدى مخفى و پوشيده نيست كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در سال 611 ميلادى ، در زمانى كه شرك و بت‌پرستى و آتش‌پرستى و غيره سراسر جهان را فرا گرفته بود ، در مكه معظمه ادعاى نبوت نمود و تا آخر عمر مردم را به دين اسلام دعوت فرمود و جمع كثيرى دعوت او را پذيرفته به دين اسلام مشرف شدند . دوم : صلاحيت داشتن براى نبوت و آن به اين است كه مدعى نبوّت بايد جميع اخلاق و صفات پسنديده را دارا و در تمام كمالات نفسانى از همهء امت افضل و اكمل و اعلى و از جميع صفات زشت و اخلاق و اعمال ناپسند مبرّا باشد و اين امر نسبت به پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله به تواتر ثابت و مسلم است و دوست و دشمن آن حضرت را به خصال نيك ستوده و از صفات كمال و اعمال پسنديده آن بزرگوار خبر داده و او را از اخلاق و كردار زشت و ساير موانع نبوت مبرّا دانسته‌اند . به تواتر ثابت و مسلم است و دوست و دشمن مكارم اخلاق و صفات كمال آن حضرت را ستوده و از اعمال نيك آن بزرگوار خبر داده‌اند و او را از اخلاق زشت و ناپسند و ساير موانع نبوت مبرا دانسته‌اند . خلاصه ، مكارم اخلاق و محامد اوصاف و محاسن آداب